Categorieën
Blog Panorama

53.124920, 5.948781 (Alde Feanen)

De bodem verzadigd van water. Waar voeten landen ontstaan kleine plasjes, om bij het optillen direct weer te verdwijnen. Boven het veenland van Nationaal park De Alde Feanen kleurt de winterzon de zompige moerasgrond en legt er voor het evenwicht lange schaduwen overheen.

In het door mensenhanden gecreëerde meer steekt een rij langzaam afstervende boomstronken lijdzaam uit het water, verderop uitlopend in het Verdronken bos. Fiere bomen door de tijd teruggesnoeid tot armetierige stompjes, met als enig nut een rustplaats te bieden voor een aalscholver of zeearend.

Met een zacht tikje raken ze elkaar weer

Op veilige afstand zien de rietstengels aan de kant het gebeuren. Het leven vierend swingen ze mee op het ritme van de wind. Dicht opeengepakt, maar met ruimte om onafhankelijk te bewegen. Met een zacht tikje raken ze elkaar weer, om vervolgens fluisterend langs elkaar heen te schuren.

Een paartje wilde eenden slobbert zich onder de rietrand een weg door het donkere moeraswater, als een ouder stel in een winkelstraat op zaterdagmiddag. Het mannetje kwaakt zijn wederhelft toe dat ze nu eens moet opschieten. Het vrouwtje lijkt het niet te horen.

De Alde Feanen (nationaal park)

Bekijk ook de website van Nationaal park De Alde Feanen.

Categorieën
Blog

Top 2000: medicijn tegen corona-zuur

Meningen, iedereen heeft ze. Zéker als het over het c-woord gaat. Argumenten meestal niet, of van het niveau gegoogled Sinterklaasgedicht. En daarmee dan gezellig het gesprek, de strijd aan. Polarisatie zou wat mij betreft het woord van 2021 moeten zijn, maar het werd #prikspijt. Sterk staaltje fake news. Alles om andermans mening te beïnvloeden. Het corona-zuur gutst uit de poriën. Luisteren naar elkaar is er niet meer bij.

‘O, wat interessant, jij denkt er anders over. Vertel eens.’ Dat dus niet.

Als in een parallel universum is er naast de giftige drek in de maatschappelijke ‘discussie’ een hoopgevend verschijnsel: de Top 2000 op Radio 2. In de laatste 168 uur van het jaar komen “de 2000 beste platen ooit gemaakt” voorbij. Volgens de luisteraars. Het volk. Beatles en Stones. Queen en de King. Vaxers en anti-vaxers. Hoe dat werkt? Iedereen mag maximaal 35 tracks nomineren voor deze Lijst der lijsten. Een week of twee voor het begin komt de uitslag. Bohemian Rhapsody op 1. Uiteraard. Vervolgens een keer géén galgen die worden rondgedragen of aantijgingen van fake news. Er is zowaar respect voor de mening van de ander. Dus het zit er nog.

Tussen Eerste Kerstdag en de jaarwisseling is daar ineens waar we met elkaar zo’n behoefte aan hebben: een nationale feestweek! Door de non-stop tv-uitzendingen zijn we er zelf toch ook een beetje bij. Jammer dat het Top 2000-café door corona niet vol staat met een hossende menigte, maar door de vele opgestelde tv-schermen kijken we mee met duizenden huiskamerfeestjes. Hossen kan ook thuis, blijkt. Lachende gezichten, liters alcohol, al voor het middaguur, ach, moet kunnen. Luchtgitaren, echte gitaren, kerstmutsen, ook op derde en vierde Kerstdag, allemaal goed. Mensen die ineens door hebben dat ze in beeld zijn en je vervolgens wild toezwaaien. Hartjes maken met hun handen. Mensen die elkaar zoenen voor de kiss cam of hun huisdier aaien. Huwelijksaanzoeken. De liefde spat van het scherm af. Een hele week lang!

Ineens staan we open voor de mening van een ander

En waarom is dit allemaal zo bijzonder? Omdat die lijst het resultaat is van ons allemaal. Iedereen vindt zijn eigen muzieksmaak gelukkig wel ergens terug. Maar dus ook de meuk die je normaal gesproken nooit op zou zetten. Waarvoor je een andere zender opzet. Behalve dus tijdens de Top 2000. Ineens staan we open voor de mening van een ander. En we brengen het geduld op om er ook echt naar te luisteren. Sterker nog, om er helemaal in op te gaan. Oudjes die uit hun dak gaan op de albumversie van Insomnia van Faithless. En van Rammsteins schurende, smerige Du Hast gaat het ineens over in Wuthering Heights van Kate Bush. Op het scherm rockers die staan mee te blèren met de frèle klanken van dit theatrale nummer. Zomaar? Ja zomaar. Omdat het kan. Omdat we het dus nog steeds kunnen.

In een jaar zitten ook nog 51 weken zonder Top 2000. Mogelijk vol met coronameningen. Als we een heel klein beetje moeite doen om elkaar te verstaan, dan wordt het nog wel wat met ons.

Categorieën
Blog

Mont Ventoux: rover vermomd als prooi

Rustig ligt hij daar. De Mont Ventoux. Vol in het zicht. Te wachten. Hij hoeft zich niet te verbergen. Nee, hij nodigt zelfs uit. Hoog is hij, maar de flanken zijn niet steil. De wind heeft de scherpe randen eraf geblazen. Kaal. Op de top wil niets groeien. Weinig imponerend voor een fietsberg van de haute catégorie.

De Mont Ventoux laat zich aanvreten als een kaligono-vis. Een rover vermomd als prooi. Roerloos. Door zijn gehavende uiterlijk schijnbaar in ontbinding. Wie dichtbij komt, mag zelfs een hapje nemen. Onwetend van het gevaar. Plots draaien de rollen om en is de belager gezien.

Ook wie de Ventoux achteloos besluipt, moet dat bekopen.

Enkel voortgestuwd door de angst voor een gedeukt ego

De eerste kilometers vanaf de marmeren startlijn in Bédoin zijn eenvoudig. Het asfalt glijdt soepel en moeiteloos onder de fiets door. Met 5,5% zijn Sainte-Colombe en Les Bruns snel gepasseerd. Dit kan iedereen. Snelheid omhoog. Daar is een scherpe bocht: op de kaart staat Saint-Estève. Prima. Een groene tunnel met dubbele cijfers. De berg lijkt te ontwaken. Hij heeft gewacht op de beschutting van het bos. De zomerhitte stijgt op van het asfalt en blijft hangen onder het gebladerte. Vliegen ook. Wie hier niet op bedacht was, wil terug. En snel ook. Terugrollen richting fontein en omliggende terrassen. Enkel voortgestuwd door de angst voor een gedeukt ego gaat de weg verder omhoog. Overal stilvallende fietsers. Gebogen over het stuur. Afvallers. Verloren van de Ventoux.

Daar is licht aan het eind van de tunnel. Het bos houdt op en geeft ruimte aan een pokdalig landschap. Langs Chalet Reynard, pleisterplaats voor motorrijders en dagjesmensen. Niet voor fietsers. Die passeren het restaurant en zien links de veilige vlakte van de Provence. De Ventoux gaat nu vol in de aanval. Geen bomen meer die de wind tegenhouden. De top is in zicht, maar ver weg. Kruipend gaat het. Vlak onder de top nog een laatste bocht van 11%. Om wie het haalt uit valsheid nog een laatste stomp in de maag te geven. Imponerend.

Categorieën
Blog

Buitencategorie op 6 uur rijden in de Elzas

Op slechts 6 uur rijden van het midden van Nederland ligt de Franse Elzas. Een fantastisch fietsgebied voor de klimliefhebber. Geen meter is vlak en de hoogtemeters rijgen zich aaneen. De Tour de France doet met enige regelmaat het gebied aan. En met reden, want ook hier kun je je wagen aan beklimmingen van de buitencategorie.

Ik heb hier een aantal tochtjes gemaakt vanaf camping Le Schlossberg in Kruth. Vanaf deze mooi centraal gelegen plaats heb ik de volgende cols beklommen:

  • Le Markstein
  • Le Grand Ballon vanuit Moosch
  • Le Grand Ballon vanuit Willer-sur-Thur
  • Col d’Oderen
  • Col du Brabant
  • Col du Bramont
  • Col du Platzerwasel

En de Strava-statistieken:

Categorieën
Blog

En dan is je reserveband ook lek

Reserveband ook lek