Categorieƫn
Blog Panorama

53.124920, 5.948781 (Alde Feanen)

De bodem verzadigd van water. Waar voeten landen ontstaan kleine plasjes, om bij het optillen direct weer te verdwijnen. Boven het veenland van Nationaal park De Alde Feanen kleurt de winterzon de zompige moerasgrond en legt er voor het evenwicht lange schaduwen overheen.

In het door mensenhanden gecreƫerde meer steekt een rij langzaam afstervende boomstronken lijdzaam uit het water, verderop uitlopend in het Verdronken bos. Fiere bomen door de tijd teruggesnoeid tot armetierige stompjes, met als enig nut een rustplaats te bieden voor een aalscholver of zeearend.

Met een zacht tikje raken ze elkaar weer

Op veilige afstand zien de rietstengels aan de kant het gebeuren. Het leven vierend swingen ze mee op het ritme van de wind. Dicht opeengepakt, maar met ruimte om onafhankelijk te bewegen. Met een zacht tikje raken ze elkaar weer, om vervolgens fluisterend langs elkaar heen te schuren.

Een paartje wilde eenden slobbert zich onder de rietrand een weg door het donkere moeraswater, als een ouder stel in een winkelstraat op zaterdagmiddag. Het mannetje kwaakt zijn wederhelft toe dat ze nu eens moet opschieten. Het vrouwtje lijkt het niet te horen.

De Alde Feanen (nationaal park)

Bekijk ook de website van Nationaal park De Alde Feanen.